De klank past er helemaal bij: aardpeer. Vreemd, maar toch bekend. Vandaag at ik het voor het eerst, want mijn Vitatas had me ermee verblijd. Het gerecht? Aardpeerkoekjes. Een stevige bite, een pittige smaak, en een spectaculair uiterlijk. Toch proeft het best vertrouwd.
De volgende keer eet ik ze als voorgerecht met sour cream… mmm!
de kapel
Overal mensen
Wat impressies van mijn bezoek aan de boekenbeurs van Frankfurt. Allereerst: de boeken. Kleurrijke kinderboeken, paperbacks voor volwassenen, fictie, non-fictie, chique en goedkoop. Christelijke uitgeverijen, new ageuitgeverijen, literaire uitgeverijen, cadeauboekuitgeverijen. De gelikte stand van L. Ron Hubbard, rood, wit en zwart, en de chaotische boekwinkeltjesuitstraling van de ramsjverkopers. Honderdduizenden titels – je wordt er draaierig van als je er teveel naar kijkt.
Dan: de mensen. Overal komen ze vandaan. Sikhs met tulbands, mannen in grijze pakken, vrouwen met paisleysjaals of barretten. Lange vrouwen, kleine mannen, dik, dun, alles loopt er rond – en er worden honderden talen gesproken. Het bruist van de energie, maar iedereen raakt vroeger of later intens vermoeid.
Uitgevers met zoutjes op de tafeltjes – aha, het zijn allemaal mannen, en uitgevers met chocola op de tafeltjes – Amerikanen. Uitgevers die je een glaasje water aanbieden zijn mijn favoriet. De lucht is hier kurkdroog; lippenbalsem en waterflesjes zijn niet aan te slepen.
Om even tot rust te komen, ging ik naar de kapel.Een kleine, rustige ruimte, met een mooi abstract lichtkruis, een altaar en een brandende kaars. Even tijd om te bidden. Een knikje naar de andere bezoekster. Een stil hoogtepunt van de dag.
Afgelopen week was ik op de boekenbeurs in Frankfurt. Heerlijk, een hoogtepunt van het jaar.
Ik liep er rond en zag veel mooie titels – maar ook wat minder mooie. Zo viel mijn oog op Philip Pullmans The Good Man Jesus and the Scoundrel Christ. Ik wist al wel dat Pullman weinig op heeft met het christelijk geloof, daar heeft hij nooit een geheim van gemaakt, maar het is toch wel pijnlijk om iemand die veel voor je betekent voor ’scoundrel’ uitgemaakt te zien – in grote posters bij een respectabele uitgeverij.
Nee, geef me dan maar ‘quirky’ titels zoals Sense and Sensibility and Sea Monsters – ook wel een beetje heiligschennis, maar wel heel grappig. Een boek uit dezelfde serie als Pride and Prejudice and Zombies.
Nog een titel in hetzelfde straatje: Is your neighbour a zombie? Kijk, dat zijn nuttige boeken!
Als kind maakte ik graag ‘toverdrankjes’. Wat vlierblad, paar paardebloemen en wat ander onkruid erbij, water, even stampen en je had een pittig ruikend groen sapje. Dat was dan een toverbrouwsel om onzichtbaar te worden, of prinsen mee in kikkers te veranderen, of – twee decennia voor Red Bull – een drankje dat je vleugels gaf.
Nog altijd houd ik van bijzondere brouwsels in grote pannen. Zo stond ik onlangs achter een grote pan pruttelende rode druivengelei . Ook dat had iets magisch. Je ziet de druivenstruik groen worden. Dan komen er kleine druiventrosjes aan. De druifjes groeien, krijgen een blosje, en worden ten slotte diep gekleurd. Dan pluk je ze. Even wassen, druifjes van de takjes, koken, door een vergiet persen, nogmaals koken, nu met heel, heel veel geleisuiker. Een dampende pan staat op het aanrecht. Een nette koker ben ik niet, het ziet eruit als een slagveld – overal bloedrode vlekken, keukengerei en afgekeurde of weggerolde druiven. Maar na het brouwen heb ik acht potjes heerlijke jam, die maanden houdbaar is. Zo zijn mijn kwetsbare druifjes getransformeerd, met geleisuiker als magisch element. Pas maar op als je de jam eet. Misschien word je wel onzichtbaar, of verander je in een kikker, of krijg je vleugels!
Vanochtend fietste ik door de buurt Rozenprieeel - een trip langs memory lane. Ik herinnerde me de keren dat ik – gloednieuw in Haarlem – verdwaalde terwijl ik één straat van mijn huisje verwijderd was. Ik herinnerde me de vervreemding maar ook de verwondering. Wat een prachtige plaats was Haarlem. Als ik nu ook nog het station kon vinden…
Tweeënhalf jaar later zijn de straten van Haarlem centrum in ieder geval redelijk vertrouwd. Ik woon al in mijn tweede huisje hier, en er zullen er nog wel wat volgen. Ik heb een leuke kerk waar ik goed geïntegreerd ben, en ik ben na meer dan 10 jaar weer begonnen met korfbal. Als ik door het centrum loop, kom ik regelmatig mensen tegen die ik ken; als ik oppas voor poes Penelope nodig heb, weet ik zo al een paar mensen; ik weet het lekkerste Indiaase restaurant te vinden, en alle bioscopen, en de fietsenmaker, de kapper, de beste tapas en een rits boekwinkels. Herinneringen heb ik overal in Haarlem. Maar Rozenprieeel, waar het allemaal begon, blijft memory lane…
Het was een heerlijke vakantie met goede vriendin RJ, de afgelopen dagen in Whitley Bay en Newcastle (Engeland). Maar de eerste vakantie die ik volledig op internet geboekt heb, bleek niet helemaal zoals verwacht. Het begon al bij het inchecken. ´Neemt u geen auto mee? Volgens onze gegevens zou u uw auto meenemen.´ Misschien hoorde de auto wel bij het arrangement, misschien hebben we er extra voor betaald, ik weet het niet. De reis was heel betaalbaar, dus het maakte niet zoveel uit.
Aan boord ging alles prima. We aten fish and chips en gingen vroeg naar bed in onze tweepersoons cabin. Ik sliep ongekend goed, heb in het verleden ook wel eens een hele nacht niet kunnen slapen op de veerboot.
De volgende ochtend namen we een taxi naar Whitley Bay. Ons hotel heette Avalon, en wij verwachtten een hotel omgeven door appelbomen en woeste baren, met gekroonde mannen in hun roodfluwelen tunieken en vrouwen met lange zeegroene gewaden. Het hotel voldeed niet helemaal aan onze verwachtingen. De taxichauffeur waarschuwde ons al… het was geliefd bij bikers, en lag middenin een zeer levendige straat. Hij had gelijk. Aan weerszijden van het hotel zaten stripclubs, overal werd geadverteerd voor stag en hen nights (woeste vrijgezellenfeesten) en aan de wanden van onze hotelkamer hingen foto´s van motoren. De mensen waren echter enorm vriendelijk, altijd in voor een grapje, heel behulpzaam en meelevend.
Een verrassing was ook dat we voor toen we voor twee nachten bleken te hebben geboekt. Twee, dus niet een, zoals wij dachten. Oeps. Boeken, moeilijk…
Eerst probeerden we nog om de tickets om te boeken naar zaterdag, maar toen dat niet lukte, maakten we er maar het beste van. ´s Nachts was het was lawaaiig op straat voor ons hotel, overal schaars of zeer vreemd geklede Britten – supermannen, Alice in Wonderlands, je kent het wel. We genoten van de vreemde cultuur… en ach, ik had oordopjes mee. De bedden lagen heerlijk, het personeel was top en op slechts 5 minuten lopen lag de prachtige baai waar Whitley Bay zijn naam aan ontleent. De dag extra in mijn favoriete land was beslist geen straf, en RJ kwam op tijd voor haar sollicitatiegesprek op maandagmiddag. Boeken was moeilijk, maar de uitkomst onverwacht leuk. En volgende keer mag RJ het proberen, misschien komt er dan nog wel iets bijzonderders uit.
Ken je die Tom en Jerry cartoons, waarin de vrouw des huizes gillend op een stoel gaat staan zodra er een muis verschijnt. Ik kon daar altijd hartelijk om lachen, totdat ik slachtoffer werd van het Incident Muis.
Het was nacht; half slapend lag ik op bed. Ik voelde een ‘krampje’ in mijn voet, en even later een ‘motje’ in mijn haar. Ik zwaaide een arm richting mijn hoofd, en ontdekte dat het krampje en het motje een dikke muis waren. Ik wist niet dat ik zo hard kon gillen! Ik probeerde de muis nog wel mijn huis uit te jagen, maar het lukte niet. Slapen kon ik ook niet meer, niet die nacht en ook niet de nachten erna. Toen ik – overmand door vermoeidheid – uiteindelijk weer slapen kon, had ik dromen waarin ik heel erg warme gevoelens had ten opzichte van katten (misschien toch wel wat opgestoken van Tom en Jerry). Na weken met een muis in huis te hebben geleefd, heb ik hem het huis uit weten te jagen met een stofzuigerslang.
Sinds het Incident Muis ben ik een beetje neurotisch als het om muizen gaat. Dus toen vriendinnen me vertelden dat ze een muisje in mijn huis hadden gezien, en dat het kattenbrokken at, was ik een beetje van mijn a propos. Ik had gehoopt dat lieve, knuffelige kat Penelope ’s nachts in een woeste jager zou veranderen, en alle muizen uit ons huis weg zou jagen of op zou peuzelen. Maar nee, ze laat ze gewoon haar kattenbrokjes opeten, ook al vertel ik haar dagelijks dat ze die moet beschermen.
En nu? Ik weet het nog niet. Heeft er iemand tips?
Ergens wist ik het wel – voor de productie van veel chocoladesoorten wordt gebruik gemaakt van slavernij. Maar het leek onmogelijk om daar iets aan te veranderen.
Toen las ik ‘Stop the traffik’ – een boek over mensenhandel. Kinderen van 10 worden in bijvoorbeeld Ivoorkust gekidnapt en gedwongen om veel te zwaar werk te doen. Ze zijn ondervoed, krijgen geen opleiding, worden mishandeld en blootgesteld aan gevaarlijke pesticiden. Hier wil ik geen geld voor geven! Nadat ik dit gelezen had, ben ik gelijk naar de wereldwinkel gegaan en heb enorme hoeveelheden fairtrade chocola gekocht – heerlijk en eerlijk.
Gelukkig is in Nederland veel keus aan fairtrade: alle chocola (ook die in de koekjes) van Verkade is fairtrade, en helemaal niet duur. Iets duurder, maar wel heel erg lekker, is Tony’s Chocolonely. Die hebben ook verrukkelijke chocoladeletters. Hagelslag is goed fairtrade verkrijgbaar (ik vind die van Tony’s chocolonely minder lekker – geef mij maar Fair Trade original), en ook chocoladekoekjes. Maar ik droom van de dag dat Belgische bonbons fairtrade zijn, en chocomel, en Albert Heijn chocolate chip koekjes…
Voor meer informatie over mensenhandel en chocola, zie: http://www.stopthetraffik.nl/.
Sinds goed een week heb ik een Vitatas. Elke week betaal ik € 7,50 vooruit en krijg ik dan een tas vol biologische groente mee. Gewone groente (sla, lente-ui), maar ook bijzondere groente (zoete aardappels, aardperen). En groenten die ik nooit voor mezelf koop (bietjes, kool). Fantastisch vind ik het: een uitdaging (wat maak je met spitskool als je niet van gekookte kool houdt?), een avontuur (ik ga vandaag voor het eerst mijn eigen bietjes koken) en een verrassing. Hoewel, ik weet nu al welke groenten ik volgende week ga eten. Maar natuurlijk nog niet hoe ik ze klaar ga maken.
Donderdag at ik coleslaw. Het recept? Snijd één spitskool fijn. Meng er één winterpeen doorheen, fijngeraspt, en een fijngesneden uitje. Voeg een theelepeltje mosterd toe, een flinke toef yogonaise en wat peper. Mijn geheime ingrediënt was walnoot, daarvan heb ik er een handjevol verkruimeld doorgedaan. Ik heb het geserveerd met gebakken krielaardappeltjes (met hun schilletjes er nog omheen). Heerlijk pittig!
Ik geef het toe, ik ben een tv-junkie. Strictly come dancing, Doctor Who, Heroes, Lost, BBC-documentaires over geschiedenis, BBC-detectives, en ga zo maar door. Heerlijk, inspirerend, afleidend… en soms wel wat veel. Maar nu geniet ik een poosje van een noodgedwongen tv-sabbattical. Ik heb de gids van aankomende week doorgenomen, en er is niets wat ik wil zien! Dus lees ik, kijk ik eindelijk de dvd’s die ik al weken te leen heb, tuinier ik een beetje en luister ik muziek. Vreselijk inspirerend en rustgevend. Misschien vaker een tv-sabbattical inlassen?
