Ken je die Tom en Jerry cartoons, waarin de vrouw des huizes gillend op een stoel gaat staan zodra er een muis verschijnt. Ik kon daar altijd hartelijk om lachen, totdat ik slachtoffer werd van het Incident Muis.

Het was nacht; half slapend lag ik op bed. Ik voelde een ‘krampje’ in mijn voet, en even later een ‘motje’ in mijn haar. Ik zwaaide een arm richting mijn hoofd, en ontdekte dat het krampje en het motje een dikke muis waren. Ik wist niet dat ik zo hard kon gillen! Ik probeerde de muis nog wel mijn huis uit te jagen, maar het lukte niet. Slapen kon ik ook niet meer, niet die nacht en ook niet de nachten erna. Toen ik – overmand door vermoeidheid – uiteindelijk weer slapen kon, had ik dromen waarin ik heel erg warme gevoelens had ten opzichte van katten (misschien toch wel wat opgestoken van Tom en Jerry). Na weken met een muis in huis te hebben geleefd, heb ik hem het huis uit weten te jagen met een stofzuigerslang.

Sinds het Incident Muis ben ik een beetje neurotisch als het om muizen gaat. Dus toen vriendinnen me vertelden dat ze een muisje in mijn huis hadden gezien, en dat het kattenbrokken at, was ik een beetje van mijn a propos. Ik had gehoopt dat lieve, knuffelige kat Penelope ’s nachts in een woeste jager zou veranderen, en alle muizen uit ons huis weg zou jagen of op zou peuzelen. Maar nee, ze laat ze gewoon haar kattenbrokjes opeten, ook al vertel ik haar dagelijks dat ze die moet beschermen.

En nu? Ik weet het nog niet. Heeft er iemand tips?