Vanochtend fietste ik door de buurt Rozenprieeel - een trip langs memory lane. Ik herinnerde me de keren dat ik – gloednieuw in Haarlem – verdwaalde terwijl ik één straat van mijn huisje verwijderd was. Ik herinnerde me de vervreemding maar ook de verwondering. Wat een prachtige plaats was Haarlem. Als ik nu ook nog het station kon vinden…

Tweeënhalf jaar later zijn de straten van Haarlem centrum in ieder geval redelijk vertrouwd. Ik woon al in mijn tweede huisje hier, en er zullen er nog wel wat volgen. Ik heb een leuke kerk waar ik goed geïntegreerd ben, en ik ben na meer dan 10 jaar weer begonnen met korfbal. Als ik door het centrum loop, kom ik regelmatig mensen tegen die ik ken; als ik oppas voor poes Penelope nodig heb, weet ik zo al een paar mensen; ik weet het lekkerste Indiaase restaurant te vinden, en alle bioscopen, en de fietsenmaker, de kapper, de beste tapas en een rits boekwinkels. Herinneringen heb ik overal in Haarlem. Maar Rozenprieeel, waar het allemaal begon, blijft memory lane…