Tijdens mijn vakantie zat ik met wat mensen om een kampvuurtje. Ergens in de lucht, tussen de vele sterren, zagen we een lichtpuntje bewegen. Was het een satelliet? Een vliegtuig? De een dacht dit, de ander dat. Even wilden we stemmen wat het was, maar uiteindelijk kwamen we tot de conclusie dat de waarheid geen democratie is. De meeste stemmen gelden nu eens niet – het was een satelliet, een vliegtuig of nog iets anders, maar onze perceptie ervan veranderde het object niet. We hadden nog maar twee keuzes: of we gingen op onderzoek uit en probeerden meer over de bron te weten komen, of we lieten de boel rusten. Toch maar voor de gemakkelijkste optie gekozen…

 

Is dat niet heel vaak zo? We hebben een hypothese: het is een vliegtuig, die docent heeft een hekel aan me, ze belt niet meer omdat ze boos op me is. We nemen onze hypothese voor waar aan, ook als er een alternatief gegeven wordt door vrienden. En wat we vooral niet doen is onderzoek doen naar de bron. Jammer, want wat we van iemand of iets vinden, hoeft niet met de waarheid overeen te komen.